กับคนที่ไม่เคยเกิดมาอ้วน คงไม่เข้าใจถึงความอัดอั้นตันใจ หดหู่ ไร้ความหวัง ยามที่คนอ้วนคนหนึ่งรักใครสักคน…
ความรักที่ไม่อาจจะหยุดยั้งความรู้สึกนั้นได้ แม้บางครั้ง ในสายตาหลายๆคน มองเราเป็นเพียงหมาที่แหงนมองหาเครื่องบินที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า เพียงหวังว่าวันหนึ่งวันใด เครื่องบินจะตกลงมาให้ได้ชื่นชม
ใครหลายคน คอยให้กำลังใจว่า อ้วนนะไม่เกี่ยวกับความรัก ความจริงใจ ความดี ความเป็นสุภาพบุรุษ และความอะไรอีกสาระพัดความ แต่ตัวเราก็เฝ้าวนเวียนอยู่ถึงความอ้วน
คิดแต่ว่า คงไม่มีใครชอบคนอ้วน ไม่มีแน่ๆ ไม่มีอย่างที่สุด
คิดหมุนวนกลับไปกลับมา เป็นวัฏสงสารทางความคิด ที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นเหตุ อะไรเป็นผล
ขนาดคิดมากขนาดนั้น ไม่เชื่อตัวเองปานนั้น ยังอุตส่าห์ ริอ่านที่จะมีรัก…
เพียงเพื่อให้ รักนั่นจบลงด้วยความผิดหวัง ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็โยนความผิดให้กับความอ้วน จนกลายเป็นคนไร้ความมั่นใจในตัวเองไปเสียสิ้น
แน่นอน ทุกคนมีสิทธิที่จะรัก แต่คนที่ถูกเรารัก ก็มีสิทธิที่จะเลือก และใครๆก็อยากได้ทางเลือกที่ดีกว่า
และในสังคมคลั่งผอม ย่อมมีน้อยราย ที่จะเลือกคนอ้วน
ทั้งๆที่จริง ความรักไม่น่าจะแปรผกผันไปกับความหนาของเอว ไม่ได้ทำให้ทัศนคติเปลี่ยนเฉ ไม่ทำให้ใครเป็นคนดีคนร้าย ไม่ได้มีผลต่อความห่วงใยใฝ่ถนอม
แต่สุดท้าย กลับเป็นปัจจัยในการตัดสินในการเลือกที่จะรักใครสักคน
ดอกไม้ ถูกคัดเลือกจากสีสรรพรรณรายภายนอก โดยไม่คำนึงว่า เมื่อได้ดอมดมแล้ว มันจะหอมหรือจะเหม็นอย่างไร
เพียงแต่ว่า เมื่อดมแล้วหอม ก็ถนอมชื่นชูกันต่อไป แต่หากเหม็นแล้วไซร์ ก็ถูกทอดทิ้งไป เพราะมันไม่เหมือนดั่งในฝัน
ขณะที่ ดอกไม้ที่อาจจะหอมยิ่งกว่าดอกไม้ทั้งหมดที่ถูกเลือก แต่สีสรรไม่สวยบาดใจ ก็ถูกเมินทอดทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย
มิใย ทำให้หลายๆคน บ้าคลั่งยามเมื่อเอวหนาขึ้น 1-2 นิ้ว กลัวว่ามันจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ถูกทอดทิ้ง น่าเสียดาย ที่คนเหล่านั้น ใส่ใจกับสีสรรพรรณราย มากกว่าความหอม ที่มีเสน่ห์ล่ำลึกยิ่งกว่า
เราจะกล่าวโทษใครได้ เมื่อขนบของสังคมยอมรับว่า ความอ้วนคือความน่าเกลียด คนอ้วนคือผู้พ่ายแพ้ ทั้งๆที่คุณค่าของเขาอาจจะมากล้นพ้นทวี แต่ถูกมองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย
แล้ว คนอ้วน ก็ต้องหามุมเหงาๆ อยู่คนเดียว อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
และเมื่อแพทย์นัดฟังผลการวินิจฉัยเพื่อเตรียมการรักษาใด ๆ ก็ตาม ข้อควรปฏิบัติที่สำคัญที่สุด คือ ควรพาญาติพี่น้องหรือเพื่อนสนิทไปด้วยค่ะ เพื่อช่วยกันฟังและเตรียมการในการรักษาให้ถูกต้อง แต่มีผู้ป่วยจำนวนไม่น้อยที่ไม่ต้องการให้ญาติของตนเองทราบการวินิจฉัย ต้องการเก็บไว้เป็นความลับและบางครั้งญาติก็ไม่ต้องการให้ผู้ป่วยทราบการวินิจฉัย ซึ่งล้วนแล้วแต่ไม่ถูกต้องค่ะเพราะการรักษาโรคมะเร็งจำเป็นต้องมีความเข้าใจ ช่วยกันดูแลระหว่างแพทย์, ญาติผู้ป่วยและตัวผู้ป่วยเองค่ะ เพื่อจะได้เข้าใจสภาวะการณ์ของโรค จะได้ไม่วิตกกังวลจน เกินเหตุ ทั้งนี้ผู้ป่วยส่วนใหญ่เมื่อได้รับคำวินิจฉัยแล้วก็มักจะเกิดอาการวิตกกังวลมากค่ะ บางรายก็บอกว่าหูอื้อถึงกับฟังอะไรไม่ได้ยินอีกแล้ว มีความรู้สึกกังวลจนกระทั่งเดินออกจากห้องแพทย์ก็จำไม่ได้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรต่อไป บางรายก็ไม่ทราบพยากรณ์โรคของตัวเอง หรือไม่ทราบว่าโรคของตนเองอยู่ในระยะใด ทำให้เกิดความกังวลมากขึ้น และเป็นที่น่าแปลกใจค่ะว่า คนไทยเราส่วนใหญ่ไม่ค่อยกล้าที่จะถาม หรือแม้กระทั่งว่าได้รับการรักษาจนเสร็จสิ้นแล้ว เช่น ได้ รับการผ่าตัด, ได้รับยาเคมีบำบัดแล้วก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งในระยะใด และหากยิ่งทราบความรุนแรงของโรคก็ยิ่งทำให้ผู้ป่วยรับสภาพไม่ได้มากยิ่งขึ้น
การบอกการวินิจฉัยโรคมะเร็งแก่ ผู้ป่วยโดยตรงเป็นเรื่องยาก เพราะผู้ป่วยมักจะยอมรับไม่ได้ การนำญาติไปด้วยและแพทย์ได้มีโอกาสคุยกับญาติพี่น้อง ก็จะเป็นการดีที่แพทย์จะได้บอกถึงสภาวะโรคที่เป็นจริงค่ะ ทั้งนี้เพราะการบอกข่าวการเป็นโรคมะเร็งจะทำให้ผู้ป่วยยอมรับสภาพไม่ได้ ในผู้ป่วยที่มีความพร้อมควรจะถามแพทย์ว่า ผู้ป่วยเป็นเนื้องอกชนิดไหน อยู่ในระยะใด มีการ แพร่กระจายไปที่อื่นด้วยหรือไม่ และมีโอกาสที่จะรักษาให้หายขาดได้หรือไม่ มีวิธีการรักษากี่วิธี ซึ่งผู้ป่วยมีสิทธิในการซักถามเกี่ยวกับวิธีการที่ใช้ในการรักษาที่มาตรฐาน หรือวิธีรักษาที่อยู่ในการวิจัย หรือวิธีที่คิดว่าน่าจะได้ผลมากกว่า และมีข้อดีข้อเสียอย่างไร โดยไม่ต้องกลัวหรืออายหรือเกรงว่าแพทย์จะไม่พอใจนะคะ ทั้งนี้เพราะจะเป็นประโยชน์สำหรับตัวผู้ป่วยเอง
มีการศึกษาจำนวนมากพบว่า การทานอาหารแบบเน้นโปรตีนมีผลเป็นนัยสำคัญกับการลดปริมาณไขมันสะสมในร่างกาย
ผลการวิจัยล่าสุดจากคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยวอชิงตัน เผยว่า
การทานอาหารแบบเน้นโปรตีนจะช่วยลดความอยากอาหาร
ส่งผลให้เราได้รับปริมาณแคลอรีลดลง
นักวิจัยให้ผู้เข้าร่วมการทดลองทานอาหารแบบเน้นโปรตีน
โดยมีโปรตีน 30% ของมื้ออาหาร และไม่จำกัดปริมาณแคลอรีที่กินในมื้อนั้นๆ
(แต่คงสัดส่วนของโปรตีนไว้ที่ 30%) ใช้เวลาทดลอง 12 สัปดาห์ (ประมาณ 3
เดือน) พบว่าผู้เข้าร่วมการทดลองได้รับพลังงานลดลงเฉลี่ยคนละ 450
แคลอรี/วัน ทำให้น้ำหนักลดลงหลายกิโล
และส่วนใหญ่จะเป็นน้ำหนักของไขมันที่สะสมในร่างกาย (bodyfat)
นอกจากนั้น การวิจัยอีกชิ้นจากฝรั่งเศสพบว่า โปรตีนจะช่วยกระตุ้นระบบการทำงานในร่างกายให้เพิ่มการผลิตกลูโคส จากนั้นกลูโคสจะเดินทางไปที่ตับ และกระตุ้นให้ร่างกายรู้สึกอิ่ม ก่อนจะส่งสัญญาณไปยังสมองว่าหยุดทานอาหารได้แล้ว
จากผลการวิจัยดังกล่าวสามารถสรุปได้
การทานอาหารแบบเน้นโปรตีนช่วยลดความอ้วนได้
ไม่ว่าสาเหตุจะมาจากสมองสั่งให้หยุดทานอาหารเร็วขึ้น
หรือการที่ร่างกายไปดึงไขมันสะสมออกมาใช้ hairby
ปัจจุบันการผลิตสารไคตินและไคโตซานจากเปลือกกุ้งทำโดยการใช้สารเคมีได้แก่ด่างและกรดโดยมีหลักการที่สำคัญคือ
1. กระบวนการกำจัดโปรตีน (deproteination) โดยการทำปฏิกิริยากับด่าง ซึ่งส่วนใหญ่ใช้โซดาไฟ (NaOH) ในกระบวนการนี้โปรตีนส่วนใหญ่จะถูกขจัดออกไปจากวัตถุดิบพร้อมกันนี้บางส่วนของไขมันและรงควัตถุบางชนิดมีโอกาสถูกขจัดออกไปด้วย การพิจารณาใช้กระะบวนการนี้จะขึ้นอยู่กับประเภทของวัตถุดิบที่จะนำมาใช้
2. กระบวนการกำจัดเกลือแร่ (demineralization) โดยการนำวัตถุดิบที่ผ่าน กระบวนการกำจัดโปรตีนมาแล้ว มาทำปฏิกิริยากับกรดซึ่งส่วนมากใช้กรดเกลือ (HCL) ทำให้เกลือแร่ส่วนใหญ่ ได้แก่ หินปูน (calcium carbonate, CaCO3) ซึ่งจะถูกกำจัดออกไปโดยเปลี่ยนไปเป็นก๊าซ (chitin)
3. กระบวนการกำจัดหรือลดหมู่อะซีติล (deacetylation) เป็นการเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่ใช้ในการกำจัดหรือลดหมู่อะซีติล (CH3CO-) ที่มีอยู่บนโมเลกุลของไคติน เพื่อให้เกิดเป็นไคโตซาน(chitosan) ซึ่งเป็นการเพิ่มขึ้นของหมู่อะมิโน (-NH2) บนโมเลกุลของไคตินและหมู่อะมิโนนี้มีความสามารถในการรับโปรตอนจากสารละลายซึ่งช่วยให้การละลายดีขึ้น เพราะมีสมบัติเป็นประจุบวก (Cation) ส่วนใหญ่เมื่อปริมาณของหมู่อะซีติล ถูกกำจัดไปมากกว่า 60% ขึ้นไป สารไคโตซานที่ได้สามารถละลายได้ในกรดอินทรีย์หลายชนิด การลดหมู่อะซีติลกระทำได้โดยใช้ด่างที่เข้มข้นสูงตั้งแต่ 40% ขึ้นไป ดังนั้นพารามิเตอร์ที่สำคัญในการพิจารณาสารไคโตซานก็คือค่าระดับการกำจัดหมู่อะซีติล (degree of deacetylation , %DD)
ไคโตซานได้จากปฏิกิริยาการกำจัดหมู่อะซีติล (deacetylation) ของไคตินซึ่งก็คือ พอลิเมอร์ของ(1-4)-2 amino-2 deoxy- b – D-glucan หรือเรียกง่ายๆว่าพอลิเมอร์ของ (glucosamine) การเกิดไคโตซานนั้นขึ้นอยู่กับปริมาณของการเกิดปฏิกิริยาการกำจัดหมู่อะซีติล (deacetylation ) ซึ่งวัดจากค่าระดับการกำจัดหมู่อะซีติล (degree of deacetylation) การทำปฏิกิริยาการกำจัดหมู่อะซีติล คิดเป็นหน่วยร้อยละ (percentage of degree of deacetylation , %DD) กล่าวคือถ้า %DD เกินกว่า 50% ขึ้นไปแล้วสามารถใช้พอลิเมอร์นั้นทำให้เกิดอนุพันธ์ที่ละลายในกรดอินทรีย์ได้ หรืออาจกล่าวได้ว่าการลดลงของหมู่อะซีติลในไคติน (chitin regenerated) ผลที่ได้คือ การเพิ่มหมู่อะมิโน ซึ่งเป็นการเพิ่มสมบัติการเป็นสารที่มีประจุเป็นบวก (polycationic activity) บนพอลิเมอร์ทำให้เกิดสภาพของการเป็นไคโตซานเพิ่มขึ้น (chitosan generation) เพราะฉะนั้นโครงสร้างของไคโตซานต่างจากไคตินตรงหน่วยที่เป็น glucosamine ในสายพอลิเมอร์เพิ่มมากเกินกว่า 50% ขึ้นไปนั่นเอง
ในอุตสาหกรรมปัจจุบันการผลิตสารไคตินและคโตซานจากเปลือกกุ้งโดยการใช้เคมีสารได้แก่ ด่างและกรด