มะเร็ง

ความอ้วนกับความรัก

กับคนที่ไม่เคยเกิดมาอ้วน คงไม่เข้าใจถึงความอัดอั้นตันใจ หดหู่ ไร้ความหวัง ยามที่คนอ้วนคนหนึ่งรักใครสักคน…
ความรักที่ไม่อาจจะหยุดยั้งความรู้สึกนั้นได้ แม้บางครั้ง ในสายตาหลายๆคน มองเราเป็นเพียงหมาที่แหงนมองหาเครื่องบินที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า เพียงหวังว่าวันหนึ่งวันใด เครื่องบินจะตกลงมาให้ได้ชื่นชม
ใครหลายคน คอยให้กำลังใจว่า อ้วนนะไม่เกี่ยวกับความรัก ความจริงใจ ความดี ความเป็นสุภาพบุรุษ และความอะไรอีกสาระพัดความ แต่ตัวเราก็เฝ้าวนเวียนอยู่ถึงความอ้วน
คิดแต่ว่า คงไม่มีใครชอบคนอ้วน ไม่มีแน่ๆ ไม่มีอย่างที่สุด
คิดหมุนวนกลับไปกลับมา เป็นวัฏสงสารทางความคิด ที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นเหตุ อะไรเป็นผล
ขนาดคิดมากขนาดนั้น ไม่เชื่อตัวเองปานนั้น ยังอุตส่าห์ ริอ่านที่จะมีรัก…
เพียงเพื่อให้ รักนั่นจบลงด้วยความผิดหวัง ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็โยนความผิดให้กับความอ้วน จนกลายเป็นคนไร้ความมั่นใจในตัวเองไปเสียสิ้น
แน่นอน ทุกคนมีสิทธิที่จะรัก แต่คนที่ถูกเรารัก ก็มีสิทธิที่จะเลือก และใครๆก็อยากได้ทางเลือกที่ดีกว่า
และในสังคมคลั่งผอม ย่อมมีน้อยราย ที่จะเลือกคนอ้วน

ทั้งๆที่จริง ความรักไม่น่าจะแปรผกผันไปกับความหนาของเอว ไม่ได้ทำให้ทัศนคติเปลี่ยนเฉ ไม่ทำให้ใครเป็นคนดีคนร้าย ไม่ได้มีผลต่อความห่วงใยใฝ่ถนอม
แต่สุดท้าย กลับเป็นปัจจัยในการตัดสินในการเลือกที่จะรักใครสักคน
ดอกไม้ ถูกคัดเลือกจากสีสรรพรรณรายภายนอก โดยไม่คำนึงว่า เมื่อได้ดอมดมแล้ว มันจะหอมหรือจะเหม็นอย่างไร
เพียงแต่ว่า เมื่อดมแล้วหอม ก็ถนอมชื่นชูกันต่อไป แต่หากเหม็นแล้วไซร์ ก็ถูกทอดทิ้งไป เพราะมันไม่เหมือนดั่งในฝัน
ขณะที่ ดอกไม้ที่อาจจะหอมยิ่งกว่าดอกไม้ทั้งหมดที่ถูกเลือก แต่สีสรรไม่สวยบาดใจ ก็ถูกเมินทอดทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย
มิใย ทำให้หลายๆคน บ้าคลั่งยามเมื่อเอวหนาขึ้น 1-2 นิ้ว กลัวว่ามันจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ถูกทอดทิ้ง น่าเสียดาย ที่คนเหล่านั้น ใส่ใจกับสีสรรพรรณราย มากกว่าความหอม ที่มีเสน่ห์ล่ำลึกยิ่งกว่า
เราจะกล่าวโทษใครได้ เมื่อขนบของสังคมยอมรับว่า ความอ้วนคือความน่าเกลียด คนอ้วนคือผู้พ่ายแพ้ ทั้งๆที่คุณค่าของเขาอาจจะมากล้นพ้นทวี แต่ถูกมองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย
แล้ว คนอ้วน ก็ต้องหามุมเหงาๆ อยู่คนเดียว อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว